Elke dag mogen we mensen begeleiden die op zoek zijn naar antwoorden. Van een kinderwens, endometriose, PCOS, hormonale klachten tot de (peri)menopauze: iedereen verdient het om écht gehoord te worden.
Bij Ferty nemen we de tijd om te luisteren, verbanden te leggen en samen op zoek te gaan
naar de onderliggende oorzaak. Zo creëren we niet alleen meer inzicht, maar ook meer
vertrouwen in je eigen lichaam.
Elke review die we ontvangen, herinnert ons eraan waarom Ferty bestaat.
Ik startte mijn traject bij Indy toen we er niet in slaagden om een tweede kindje te krijgen. We hadden reeds 6 IUI pogingen en 2 IVF cycli erop zitten toen we besloten verder te zoeken naar de oorzaak. Ondanks het vele voorbereidingswerk via vragenlijsten en een bloedafname stuurde Indy ons terug door voor diagnostiek naar de gynaecoloog na de intakeconsultatie. Ze vermoedde een uteriene niche, iets waar wij nog nooit eerder van gehoord hadden. Een echo bevestigde de hypothese. Correctieve chirurgie werd uitgevoerd, waarna een protocol bij Indy werd opgestart om herstel van het baarmoederslijmvlies te verbeteren en ontsteking te verminderen. Intussen, zijn we trotse ouders van onze tweede dochter, via de natuurlijke weg.
Door mijn endometriose raadde mijn gynaecoloog ons aan om niet op een natuurlijke manier zwanger te proberen worden, maar meteen voor een IVF-traject te kiezen.
Zo deden we dat ook. Bij de eerste cyclus bekwamen we drie embryo’s op dag 5. Helaas draaiden de drie terugplaatsingen telkens uit op een miskraam, respectievelijk in week 6, week 4 en week 9. Mentaal was het op een bepaald moment niet meer mogelijk om verder te gaan, waardoor we besloten het fertiliteitstraject tijdelijk stop te zetten.
Via een kennis kwamen we terecht bij Indy. Tijdens het intakegesprek voelde ze meteen aan dat er nog veel rouw en verdriet van het eerdere fertiliteitstraject aanwezig was. We besloten samen de onderzoeken bij Ferty te plannen, maar maakten bewust de keuze om de behandeling pas op te starten wanneer alles wat beter verwerkt was.
Toch liep het anders dan verwacht. De onderzoeken openden onze ogen en maakten eindelijk duidelijk waarom de voorgaande pogingen waren mislukt: mijn darmgezondheid, zeer actieve endometriose én de spermakwaliteit van mijn partner. We vonden meteen onze vechtlust terug om ervoor te gaan, wat ons mentaal enorm veel deugd deed. Het was niet onze fout; we waren gewoon onvoldoende geïnformeerd.
Hoewel we ons laatste embryo het liefst zo snel mogelijk wilden laten terugplaatsen, liet Indy ons eerst vier maanden lang de behandelrichtlijnen volgen. Dat was niet altijd gemakkelijk, maar we hadden enorm veel vertrouwen in haar aanpak. Daarom volgden we de richtlijnen heel strikt op. Zelfs zo strikt, dat Indy ons regelmatig wat afremde en ons opnieuw met beide voeten op de grond zette. Hoe intensief die periode ook was, achteraf bekeken was ze ook heel bijzonder en zelfs gezellig.
Na vier maanden stapten we opnieuw vol hoop het fertiliteitscentrum binnen. Deze keer hielden we maar liefst vijf embryo’s over op dag 5. We geraakten zwanger van de allereerste terugplaatsing en vandaag zijn we 20 weken in blijde (én bolle) verwachting van een gezonde zoon.
Dankjewel, Indy, voor je warme begeleiding, je kennis en het vertrouwen dat je ons hebt gegeven. Zonder jou had ons verhaal er wellicht heel anders uitgezien.
Mijn man en ik ademen gezondheid. Onze volledige vriendengroep dacht dat wij als eerste zwanger zouden geraken, maar helaas… wij bleven achter.
We kenden Indy al langer van vroeger, maar de stap zetten naar een begeleidingstraject ging uiteraard gepaard met twijfels. Toen we in het fertiliteitscentrum te horen kregen dat alles bij ons beiden normaal was en dat we dus meteen naar IUI of IVF moesten overstappen, gingen er bij ons een paar belletjes af. Waarom lukte het ons dan niet? Op die vraag konden zij ons geen antwoord geven, maar Indy wél.
De onderzoeken bij Indy waren heel duidelijk. Lang verhaal kort: we leefden gezond, maar niet optimaal voor onze vruchtbaarheid. Bij anderen zou het misschien wel gelukt zijn, maar bij ons speelde waarschijnlijk net dat genetische stapje achteruit. Gelukkig bleek daar ook iets aan te doen.
Uit het stoelgangonderzoek kwam naar voren dat ik een darminfectie had. Dat was even schrikken, want echte darmklachten had ik volgens mij niet. Tenminste, dat dacht ik. Achteraf besefte ik dat een voortdurend opgeblazen buik en veel winderigheid helemaal niet zo normaal waren als ik altijd had aangenomen.
We behandelden de infectie gedurende twee maanden, gevolgd door een nabehandeling van één maand. Intussen volgde mijn man een supplementenprotocol om zijn vruchtbaarheid te ondersteunen. Omdat we samen de beste kansen wilden creëren op een zo gezond mogelijk kindje, raadde Indy ons aan om de ‘conceptiestrijd’ tijdelijk te pauzeren totdat de darmbehandeling volledig afgerond was.
En inderdaad… drie maanden na het afronden van de behandeling bij Indy waren we voor het eerst zwanger.
Intussen ben ik 14 weken zwanger. Alles verloopt goed, we voelen ons fitter en gelukkiger dan ooit tevoren en voelen ons nu al compleet.
Na een jaar spontaan proberen werden we doorverwezen naar de fertiliteitskliniek. De AMH-waarde van 0,7 sloeg bij ons in als een bom, aangezien we droomden van een groot gezin. We hadden het gevoel dat mijn eierstokken tikkende tijdbommen waren. In een sneltempo ondergingen we vijf IUI-pogingen, maar helaas allemaal zonder succes.
Die periode werd gekenmerkt door veel stress, onzekerheid en verdriet. We droegen het zichtbaar met ons mee en iedereen kon het van ons gezicht aflezen.
Via-via kwamen we uiteindelijk bij Ferty terecht. Wat een geluk.
Tijdens het eerste gesprek met Indy voelden we meteen vertrouwen en geruststelling. Ze luisterde aandachtig naar ons verhaal, nuanceerde een aantal zaken (zoals die k****t AMH-waarde) en gaf ons al meteen inzicht in mogelijke oorzaken achter onze verminderde vruchtbaarheid.
Wat me vooral verbaasde, was hoe Indy tijdens dat eerste gesprek al vragen stelde die in het fertiliteitstraject nooit aan bod waren gekomen. Hoe zag mijn voeding eruit? Waren mijn vitaminewaarden in orde? Hoe zat het met mijn mentale gezondheid? En mijn darmgezondheid?
Na de onderzoeken bij Ferty bleek dat ik erg gevoelig was voor gluten en een ernstige ontregeling van mijn darmen had. Samen met de gastro-enteroloog stelde Indy de diagnose NCGS, iets waar ik voordien nog nooit van had gehoord.
We gingen aan de slag om mijn darmen en spijsvertering opnieuw te stabiliseren. Eindelijk konden de pantomed en laxeermiddelen de deur uit… En niet veel later werden we spontaan zwanger.
Intussen ben ik 28 weken zwanger en verloopt alles zonder complicaties.
Bedankt, Indy, voor je deskundige begeleiding, de geruststelling en ook voor de doorverwijzing naar je collega-psycholoog. Die ondersteuning heeft voor ons echt het verschil gemaakt.
Waar we van S. vrijwel meteen na het stoppen met de pil zwanger waren, konden we nauwelijks geloven dat het nu zo lang duurde om een broertje of zusje te mogen verwelkomen.
De fertiliteitskliniek kon ons geen antwoorden geven. Ze stelden inseminaties voor en zes inseminaties later stonden we allesbehalve te springen om aan een IVF-traject met hormonen te beginnen.
Wanneer we in het fertiliteitscentrum vroegen: *”Waarom lukt het nu ineens niet meer?”*, kregen we eigenlijk weinig begrip. Reacties zoals *”Wees blij dat je al een gezond kind hebt”* of *”Je kan toch gewoon overstappen naar IVF?”* kwamen hard binnen. Niemand leek echt te begrijpen hoeveel pijn, frustratie en onzekerheid daarachter schuilging.
Dus dachten we: dan maar naar Indy. We hadden tenslotte niets te verliezen.
Wat zijn we blij dat we die stap gezet hebben.
Tijdens het onderzoek van mijn buik ontdekte Indy een ernstige verkleving ter hoogte van mijn keizersnedelitteken. Die was zelfs ongeveer een pink dik. Omdat we de eerste keer spontaan zwanger waren geraakt, stelde ze voor om zich in eerste instantie uitsluitend op de behandeling van het litteken te richten. Een volledig behandeltraject was ook mogelijk, maar Indy was daar heel eerlijk en nuchter in. Ze legde alle opties uit en liet de keuze volledig bij ons.
Wij kozen voor de eenvoudigste weg: het litteken laten behandelen en ondertussen duimen dat het voldoende zou zijn.
En ja hoor… amper acht weken na het afronden van de behandeling waren we spontaan zwanger.
Soms is één gerichte behandeling voldoende om opnieuw hoop te geven. Daar zijn wij het mooiste bewijs van.
Na zes mislukte IUI-pogingen en twee IVF-cycli voelde ik me niet meer dezelfde persoon. Door alle hormonen had ik last gekregen van ernstige acné, een voortdurend opgeblazen buik en chronische vermoeidheid. Natuurlijk wilden we heel graag kinderen, maar ik was meer dan alleen een rondwandelende baarmoeder.
Via onze kinesist werden we doorverwezen naar Indy van Ferty, helemaal in Limburg. Eerlijk? In het begin stonden we daar niet meteen voor te springen. We vreesden hoge kosten, lange wachttijden en zagen het niet zitten om, terwijl we mentaal al volledig uitgeput waren, ook nog eens onze volledige levensstijl om te gooien. Gelukkig bleek dat achteraf allemaal veel beter mee te vallen dan we hadden gedacht.
Waar we verwachtten dat Indy zich vooral zou focussen op mijn cyclus, hormonen en de kwaliteit van eicellen en zaadcellen, keek ze naar het volledige plaatje. We kregen uitgebreide bloedonderzoeken, een screening van onze algemene gezondheid, onze darmgezondheid, schildklier, lever… Maar ook onze mentale gezondheid kreeg de aandacht die ze op dat moment zo hard nodig had.
De begeleiding van Indy bestond vooral uit gesprekken. Praten, luisteren, uitleg geven en kennis delen. Stap voor stap kregen we opnieuw vertrouwen in ons lichaam én in het proces.
Daarnaast was er natuurlijk ook het behandelplan, waar we vooraf zo tegenop zagen. We gaven aan dat we liever met supplementen werkten dan met een heel streng voedings- of leefstijltraject. Indy zocht daarin een mooi evenwicht. Het behandelplan sloot aan bij onze wensen, maar bleef tegelijk realistisch en doeltreffend om onze kinderwens de beste kans te geven.
Na drie maanden de richtlijnen nauwgezet te volgen en de supplementen consequent in te nemen, startten we een volledig nieuwe IVF-cyclus. Het resultaat was meteen het beste dat we ooit hadden gehad: maar liefst drie embryo’s.
De eerste terugplaatsing bracht jammer genoeg geen zwangerschap, maar bij de tweede terugplaatsing was het wél raak.
Ons geluk kan niet meer op. Na jaren van proberen mogen we eindelijk een babykamer inrichten… met roze en gele decoratie, want we verwachten een dochter.
Ik ontmoette Indy tijdens een opleiding voor zorgverleners. Zelf ben ik kinesist en therapeut, waardoor we meteen een fijne klik hadden. Toch was ik eerlijk gezegd sceptisch over haar aanpak. Toen ze vertelde dat ze vrouwen en koppels met een verminderde vruchtbaarheid begeleidde, stond ik daar nogal kritisch tegenover. Als alleenstaande vrouw, zelf werkzaam in de gezondheidszorg en intussen al vier mislukte IUI-pogingen verder, dacht ik dat ik het traject en de mogelijkheden wel kende.
Na zes IUI-pogingen viel uiteindelijk het verdict: we schakelen over naar IVF. Of zoals het voor mij voelde: *je bent officieel niet vruchtbaar.*
Ik besloot het traject even te pauzeren om mentaal op adem te komen. Tegelijk tikte de tijd genadeloos verder. Elke dag bracht me een dag dichter bij dat ene doemgetal in mijn hoofd: veertig.
Op een bepaald moment vroeg ik Indy of ik haar eens vrijblijvend mocht bellen. Tijdens dat gesprek kon ik mijn emoties niet langer tegenhouden. Bij haar voelde ik voor het eerst dat ik eerlijk mocht zijn over mijn verdriet. Niet alleen als wensouder, maar ook als therapeut. De emotionele impact van een fertiliteitstraject blijft, zelfs binnen de gezondheidszorg, nog veel te vaak onderbelicht.
Met het idee *’Wat heb ik eigenlijk te verliezen?’* besloot ik haar Fertility Scan te volgen. Al snel bleek dat onze visie op een gezond lichaam behoorlijk verschilde. Indy adviseerde me om te stoppen met intermittent fasting, geen koudebaden meer te nemen en niet langer nuchter te sporten. Daarnaast stelde ze voor om opnieuw meer gezonde vetten en koolhydraten aan mijn voeding toe te voegen.
Mijn eerste reactie? Ik verklaarde haar gek.
Maar nadat ik alles enkele dagen had laten bezinken, begon ik haar visie steeds beter te begrijpen. Ik was ontzettend bang om bij te komen, maar Indy begeleidde me stap voor stap naar een gezondere, caloriebewuste manier van eten. Uiteindelijk kwam ik nauwelijks aan, terwijl ik me wel veel beter begon te voelen.
Na drie maanden haar adviezen consequent op te volgen, startte ik mijn eerste IVF-cyclus. Na de eicelpunctie hielden we op dag 5 drie embryo’s over. In eerste instantie was ik daar wat teleurgesteld over, maar dat bleek helemaal nergens voor nodig.
De allereerste terugplaatsing was meteen raak.
Vandaag ben ik vier maanden dolgelukkig zwanger. Achteraf bekeken ben ik ontzettend dankbaar dat ik mijn scepticisme heb losgelaten en Indy toch een kans heb gegeven.
Jarenlang liep ik van de ene arts naar de andere met onverklaarbare pijnklachten en vermoeidheid. Mijn menstruaties waren ontzettend hevig en gingen gepaard met enorme krampen, maar geen enkele arts leek daar echt naar te luisteren of de link te leggen.
Mijn kinesist nam mijn klachten gelukkig wél serieus en verwees me door naar Indy voor een diepgaander onderzoek.
Na het intakegesprek bij Indy viel voor mij eindelijk de volledige puzzel in elkaar. Voor het eerst zat er iemand tegenover mij die niet alleen naar afzonderlijke klachten keek, maar alle puzzelstukken samenbracht tot één logisch geheel.
Indy vermoedde diep infiltrerende endometriose of adenomyose. Ze stelde een uitgebreid verslag op en verwees me door naar een gespecialiseerd endometriosecentrum. Tijdens de wachttijd startten we ondertussen al met een behandelplan, gericht op mijn darmgezondheid, bloedsuikerregulatie en schildklier.
Nog vóór mijn afspraak in het endometriosecentrum merkte ik al verbetering in mijn klachten. Toch was het een enorme opluchting toen ik daar eindelijk de diagnose kreeg én voor het eerst een arts mijn klachten écht serieus nam.
Intussen volgde ik bij Indy twee behandeltrajecten en onderging ik verschillende Ferty Flow-sessies. Een half jaar later zijn mijn darmklachten bijna volledig verdwenen en zijn mijn menstruaties veel minder hevig. Ik ervaar minder pijn tijdens het vrijen, heb minder lichamelijke pijn, voel me minder vermoeid en ook de klachten in de dagen vóór mijn menstruatie zijn sterk afgenomen.
Het voelt alsof mijn lichaam eindelijk weer lééft, in plaats van alleen maar te overleven.
Sinds ik me mijn menstruatie kan herinneren, neem ik de pil. De pijn die ik ervaarde wanneer mijn regels doorbraken was ondragelijk. Tot mijn 22e bleef dat min of meer stabiel, maar daarna werden mijn menstruaties opnieuw veel pijnlijker en duurden ze ook aanzienlijk langer.
In de jaren die volgden bezocht ik drie verschillende gynaecologen, waaronder een specialist in endometriose. Er werden verschillende onderzoeken uitgevoerd, van vaginale echo’s tot een MRI, maar een verklaring voor mijn klachten bleef uit.
Radeloos besloot ik uiteindelijk contact op te nemen met Indy. Ik had tenslotte niets meer te verliezen met een gesprek en een onderzoek.
Tijdens onze eerste afspraak sprak Indy voor het eerst over een mogelijk vermoeden van adenomyose, een aandoening waar ik zelf nog nooit van had gehoord.
Ze bracht mijn volledige gezondheid in kaart aan de hand van uitgebreide vragenlijsten en bloedonderzoek. Daaruit kwamen verschillende factoren naar voren die mijn hevige menstruaties konden verklaren. Vooral mijn darmgezondheid, waar ik voordien nauwelijks aandacht aan had besteed, bleek een belangrijke rol te spelen. Daarnaast kwamen ook een subklinisch traag werkende schildklier, insulineresistentie en een verhoogde belasting van mijn lever naar voren.
Het behandelplan van Indy ging veel verder dan alleen mijn menstruatieklachten. Ze leerde me op een heel andere manier naar voeding kijken, gaf praktische tips om blootstelling aan chemische stoffen te beperken en hielp me meer rust te creëren in mijn spijsvertering. Daarnaast verwees ze me, met een uitgebreide verwijsbrief, door naar een gespecialiseerde endometriosekliniek.
Dat maakte een wereld van verschil. Voor het eerst voelde ik me écht gehoord door een arts en werd een aangepaste behandeling opgestart waar ik me veel beter bij voelde.
De combinatie van de juiste medicatie, samen met het voedings- en leefstijlplan van Indy, bleek voor mij de sleutel tot herstel.
Ik kan eindelijk weer leven, in plaats van mijn leven voortdurend aan te passen aan mijn klachten.
Minder kilo’s, minder pijn, meer leven
Sinds mijn onvervulde kinderwens had ik de diagnose van zowel endometriose als adenomyose, intussen is dat al acht jaar geleden.
Sinds een viertal jaar (Indy duidde dit aan als de start van de overgang) eet ik hetzelfde, sport ik hetzelfde maar kwam ik in totaal toch bijna 12 kilo bij. Ik bezocht twee verschillende diëtisten, ging aan de slag met een coach/personal trainer, maar bij geen enkele therapeut boekte ik gewichtsverlies. Integendeel, het sporten maakte mij alleen maar meer moe!
De huisarts verwees me door naar Indy.
Indy was de eerste therapeut die mijn endometriose, pijn en darmklachten voorop zette en een link legde met mijn moeilijk gewichtsverlies. Ze gaf aan dat we eerst alle componenten van ontsteking moesten kalmeren eer ik kon afvallen.
Het voedingspatroon dat Indy mij voorstelde was compleet anders als wat de andere therapeuten voorschreven: veel meer groenten, fruit, koolhydraten en verrassend minder de nadruk op al die eiwitten (die me intussen na vier jaar diëten serieus de keel uit hingen 😂).
Ze vroeg me om geduld te hebben. Daarnaast raadde ze me ook enkele ondersteunende supplementen aan en gaf ze me tips om beter en efficiënter te sporten, zodat ik mijn lichaam niet telkens zou overbelasten.
Ik hield consequent vol en inderdaad: na twee maanden geen verschil op de weegschaal te zien (hier had ze me wel voor gewaarschuwd), hield ik vol. Daarna begon ik elke week 0,5 tot 0,8 kg te verliezen.
In vijf maanden verloor ik toch een 8-tal kilo en voel ik me veel beter in mijn vel. Daarnaast ben ik veel minder vermoeid, heb ik minder last van mijn darmen en kan ik beter herstellen van een glaasje of een nachtje uit.
Ik had al enkele maanden, voor het eerst in mijn leven, pijn bij het vrijen. Dat zette druk op onze relatie, maar ik durfde er met niemand echt over te praten. Mijn huisarts was een man van de ‘iets oudere stempel’, dus wachtte ik braaf mijn controleafspraak bij de gynaecoloog af, terwijl de pijn alleen maar erger werd.
De afspraak bij de gynaecoloog was eigenlijk teleurstellend. De volle tien minuten dat ik binnen was, mocht ik luisteren naar een spreekbeurt over de menopauze en dat pijn bij het vrijen nu eenmaal door vaginale droogte komt. Ik gebruikte op dat moment al bio-identieke hormonen, maar die aanvulling van mij werd volledig genegeerd. Ik ging buiten met een enorm teleurgesteld gevoel.
Op eigen initiatief startte ik bekkenbodemkinesitherapie op, maar na een aantal sessies gaf de kinesiste zelf aan dat ze weinig voor mij kon betekenen. Ze gaf me het kaartje van Ferty en raadde me aan om eens contact op te nemen met Indy.
Gelukkig heb ik dat gedaan.
Het was meteen heel open en rechttoe rechtaan. Via een anatomiemodel en haar vingers als penis (ja, ik heb wel enkele druppels urine verloren van het lachen én huilen tegelijk) ‘speelden’ we een vrijpartij na. En enkele minuten later hoorde ik voor het eerst dat vreemde woord vallen: endometriose.
Ik was 48 en in mijn ogen zat ik al lang in de menopauze. Dit kon toch gewoon niet? Indy legde me de werkelijke oorzaken van endometriose uit en verwees me door naar haar masterclass, waarin ze alles stap voor stap toelichtte. Ik was meteen volledig mee in haar verhaal.
Ze verwees me door naar een gespecialiseerd endometriosecentrum om de diagnose te laten bevestigen. Uiteraard stond daar een wachttijd van zeven maanden tegenover… Maar omdat ze vrij zeker was van haar vermoeden, wilde ze ondertussen al starten met een behandeling. Ik keek er echt naar uit.
Ik liet een uitgebreide bloedafname uitvoeren en vulde een vragenlijst in over mijn algemene gezondheid. Indy legde mijn volledige gezondheidspuzzel en gaf aan eerst aan mijn voeding en spijsvertering te willen werken, voordat ze met de manuele behandelingen zou starten.
Zo gezegd, zo gedaan: acht weken beter eten en beter verteren, waarna het tijd was voor de behandeling met haar handen.
Gedurende acht weken werkte Indy elke week intensief op mijn buik. Soms had ik één tot drie dagen pijn na een behandeling, maar ze had me op voorhand uitgelegd dat dit normaal was.
Na drie behandelingen merkte ik al dat de pijn tijdens het vrijen sterk afnam. En na de laatste behandeling kon ik opnieuw vrijen zonder pijn.
Vandaag zie ik Indy nog om de vier à zes weken voor een controle of wanneer ik opnieuw lichte pijntjes begin te voelen. Verder ben ik volledig klachtenvrij.
